WRITINGS IV

Η ΠΛΑΣΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

Μικρό δοκίμιο για την πορνογραφία

« Η Φλώσσυ ήδη ήσπαιρε από την γλύκαν, μόλις ησθάνθη εις το αιδοίον της την ξένην χείρα, αμέσως έκλεισε τα σκέλη της από εντροπήν».

Α. ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ

εκδ. ΑΓΡΑ

Είναι η πορνογραφία τέχνη; Ποια η σχέση της με τον ανθρώπινο Πολιτισμό; Στην εποχή του Εμφανούς, όταν η έννοια του Αμαρτήματος έχει υποχωρήσει και κυριαρχεί η πλήρης Αποενοχοποίηση – έστω και σε φαιδρή λαϊκότροπη και κακόγουστη εκδοχή – η πορνογραφία επελαύνει. Εισβάλλει στον αστικό χώρο και γίνεται τμήμα της ζωής του απονεκρωμένου και άφυλου σύγχρονου όντος.

Η γλύκα του αυνανισμού της Εμπειρίκιας Φλώσσυς, έχει αντικατασταθεί από τη στεγνή και παρατεταμένη οφθαλμολαγνία «αμφοτέρων των γενών και ουδετέρων». Ο μύθος ότι οι λάτρεις της πορνογραφίας είναι οι στερημένοι σεξουαλικά έφηβοι έχει προ πολλού καταρριφτεί.

Η πορνογραφία, ως μια αναπαράσταση της σεξουαλικής συμπεριφοράς με σκοπό την πρόκληση ερωτικής διέγερσης, απαντιέται αρχικά στα έργα της Τέχνης. Από τη Ρωμαϊκή εποχή και το «Δεκαήμερο» του Βοκκάκιου μέχρι την «Κρυφή ζωή» (My secret life-1890) του ανώνυμου βικτοριανού βιογράφου, η πορνογραφία ήταν καθεαυτή! Ποτέ δεν έγινε τέχνη, ούτε το επεδίωξε. Ως μια αυτόνομη εκδήλωση οπτικοακουστικής ερωτικής εμπειρίας, διεκδίκησε και πέτυχε την αυθύπαρξη της, αποφεύγοντας την ένταξη σε προκαθορισμένα σχήματα άλλων ανθρώπινων εμπειριών. Γι αυτό και επιβίωσε και εξελίχθηκε , μέσα στους αιώνες, όπως άλλωστε κι άλλες αναπαραστάσεις του βίου. Η εξέλιξη όμως αυτή, δεν μπορούσε να είναι διάφορη των πλανητικών οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων.

Έτσι η πορνογραφία έγινε βιομηχανία και μάλιστα ισχυρή. Άντρες και γυναίκες πορνοστάρ έγιναν διάσημοι και σημεία αναφοράς. Χωρίς ταμπού, ο πεοθηλασμός, το πρωκτικό σεξ, η διπλή διείσδυση, κ.λ.π. έγιναν αντικείμενα μελέτης όχι μόνο από τους λάτρεις του είδους, αλλά και από κοινωνικούς επιστήμονες και ψυχολόγους, οι οποίοι έβλεπαν στην εξέλιξη της πορνογραφίας την ίδια την εξέλιξη του Πολιτισμού.

Η νέα Ηθική, στα σπλάχνα του χριστιανικού δυτικού κόσμου, ήταν γεγονός. Η σεξουαλική επανάσταση των ΄60ς, έβαλε την ταφόπλακα στις υστερικές κατάρες των μαυροντυμένων και στερημένων μικροαστών, που έβλεπαν τις νύχτιες επιθυμίες τους να κατακλύζουν τη μεγάλη οθόνη και να τους …καταπλακώνουν. Ακόμα κι ακροδεξιά επαναφορά της Ηθικής – μέσω του χριστιανικού φονταμενταλισμού στις Η.Π.Α. – δεν ήταν δυνατόν να ανακόψει την πραγματικότητα : η πορνογραφία επιβιώνει παντού και πάντα.

Παρ’ όλα αυτά ο  σύγχρονος δυτικός πολιτισμός, όσο καλά κι αν αναπαριστά  ερωτικά, σε καθημερινή βάση, τον εαυτό του, δεν θεραπεύει αλλά ανακουφίζει μερικώς τον Άνθρωπο. Κι αυτό γιατί τα πάντα κινούνται γύρω από το «εκσπερματικό εδώ και τώρα», το οποίο αντί να απελευθερώνει, εγκλωβίζει σε μια νέα πραγματικότητα, που ισχυροποιεί την αγωνία του θανάτου. Ο έρωτας – «πλαστικός, λάγνος και πανούργος» – στα χέρια των ψευτο-ιδανικών μοντέλων, ταυτίζεται με αυτήν την αγωνία και η ενοχή γι αυτό «που δεν πρέπει να δω, αλλά το βλέπω», κλυδωνίζει την πλαστή ευδαιμονία. Απραγματοποίητοι πόθοι, υγροί και τοξικοί, διαταραγμένες εκκρίσεις ενός σεξουαλικού χημισμού, καταλήγουν υλικό για συνεχή υστερικά φαινόμενα. Ο πλανήτης αυνανίζεται!

Η Τέχνη είναι αλληγορία της  Δημιουργίας και του Κόσμου. Η πορνογραφία μια αναπαράσταση ενός τμήματος της ζωής. Το ατομικό άγχος, που γίνεται ατομικός τρόμος για την απώλεια του προσωπικού ερωτικού Παραδείσου και η καταφυγή στην αναπαράσταση αυτού του Παραδείσου, εμποδίζει τον Άνθρωπο να συλλάβει τις μύχιες επιθυμίες του μέσω του Άλλου και μεγαλώνει αντί να απαλύνει τον πόνο της απουσίας. Το έχω αλλά δεν το αγγίζω, το θέλω αλλά δεν το παίρνω , το βρίσκω αλλά μου φεύγει… Τα πάντα προσποιούνται ότι υπάρχουν. Το βλέμμα της πορνοστάρ, την ώρα της ερωτικής πράξης, όταν γυρίζει και κοιτά ίσια στην κάμερα, είναι η στιγμή της μέγιστης αποκάλυψης μιας ευφυούς οντολογικής απάτης · μόνο εσένα βλέπω. Μόνο εσύ υπάρχεις στο παιχνίδι μας. Πάρε με τώρα.

Παίζοντας ακριβώς το χαρτί της μαζικής κουλτούρας η πορνογραφία κατόρθωσε να εμφανισθεί αυτή ως φορέας της ερωτικής πραγματικότητας και με μηχανιστικό τρόπο να αναπαράγει την προβαλλόμενη σεξουαλική πράξη ως αληθινή !

Ποτάμια σπέρματος και  κρύα αστειάκια, «μαγειρεύουν» μια πετυχημένη σεναριακά πορνοταινία . Τα ααα και ωωω και το θανατηφόρο τελειώνω των πορνοστάρς, γίνονται πια λέξεις – κλειδιά και μας οδηγούν στον αιώνα της «ερωτικής απόστασης». «Αυνανίζεστε, μη πληθύνεστε», έλεγε ο Νίκος Καρούζος.

(ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

«ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ 3 : 365 ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΞΥ )


About this entry