guilty songs / mythical zone

ΤΑ ΕΝΟΧΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Συντελεστές

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Βασίλης Μαζωμένος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βασίλης Μαζωμένος
ΣΚΗΝΙΚΑ: Άντης Παρτζίλης
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Μελίτα Κούτα
ΦΩΤΙΣΜΟΣ: Γρηγόρης Παπαγεωργίου
ΔΙΑΝΟΜΗ: Νίκος Χαραλάμπους (Αξιωματικός)
Αντώνης Κατσαρής (Στρατιώτης)
Ανδρέας Βασιλείου (Έμπορος)
Δημήτρης Κωνσταντίνου (Ένοχος)
Αριάννα Οικονόμου (Κ)
Νεοκλής Νεοκλέους (Φωνή Κάφκα)
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Σοφία Καλλή
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΥ: Μαρία Χ’’Κλεάνθους
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Βασίλης Μαζωμένος
ΜΑΚΙΓΙΑΖ: Μαρία Χαραλάμπους-Νεοκλέους
ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ: Εργαστήρια Σκηνικών ΘΟΚ
ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ: Εργαστήρια Ραπτικής ΘΟΚ

Μυθική ζώνη (1999)

Εθνικό Θέατρο: Πειραματική Σκηνή | Δραματουργική σύνθεση

Κείμενα δραματουργικής σύνθεσης
Τόπος κλειστός : Σάμιουελ Μπέκετ – 1973 (Γαλλική, Αγγλική γλώσσα)
Χαμένοι : Σάμιουελ Μπέκετ – 1971 (Γαλλική, Αγγλική γλώσσα)
Πινγκ : Σάμιουελ Μπέκετ – 1966 (Γαλλική, Αγγλική γλώσσα)
Αναπνοή : Σάμιουελ Μπέκετ – 1969 (Αγγλική γλώσσα)

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζηπαπάς
Εικαστική σύνθεση: Νίκος Χατζηπαπάς
Υπεύθυνος κίνησης: Νίκος Χατζηπαπάς
Σενάριο: Βασίλης Μαζωμένος
Σκηνοθεσία οπτικού υλικού: Βασίλης Μαζωμένος
Υπεύθυνος φωτισμών: Αντώνης Διαμαντής
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Χατζηπαπάς, Βασίλης Μαζωμένος
Ειδικά οπτικά εφέ (animators): Αντ. Νικολάου, Γρηγόρης Γκλεζάκος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μίλτος Δημουλής

Διανομή

Λάζαρος Ανδριώτης
Έλενα Βόγλη
Μίλτος Δημουλής
Αντώνης Διαμαντής
Ζαφείρης Κατραμάδας
Αριστέα Κοντραφούρη
Κάτια Νικολαΐδου
Παρασκευή Πατελάκη
Θοδωρής Σκούρτας
Γεωργία Τσαγκαράκη
Άντα Χρηστίδου
Τόπος & Χρόνος
Πρώτη παραγωγή
Θεατρική περίοδος: 1998-1999
13/01/1999 Εθνικό Θέατρο

Η ΜΗΔΕΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΖΩΜΕΝΟΥ

Η ΜΗΔΕΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

ΑΘΗΝΑ  2008

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

H Ιστορία του bedroom

Αλίμονο.

Γεννήθηκα νεκρός.

Δεν γνωρίζω πως ξυπνούν τον Ύπνο.

Όλα όμοια.

Όλα άδεια.

Ζηλεύω τον αέρα,

ταπεινώνω τα σύννεφα.

Κίνηση;

Δεν την καλοτυχίζω.

Κάλιο ο ιδρώτας συντροφιά μου,

παρά με ακρίδες το κρεβάτι μου.

Οι δολοφόνοι κάνουν τη δουλειά τους.

Εγώ δεν δουλεύω.

Χρήμα, βασιλιά της γης,

θέλω τα σκήπτρα από εσένα.

Μέσα στον ύπνο,

τρελό πουλί τρόμαξε τη Σφίγγα

κι έχασε το θρόνο.

Για την ώρα,

γεννήθηκα μια άλλη αλήθεια·

το μέλλον θα είναι ακίνητο.


Η ιστορία του fastfood

Αλίμονο.

Η μέρα θα με φάει.

Οι δικές μου Ερινύες

σπέρνουν λαχανικά.

Γιατί έκρυψε ο Μάντης

τα καλούδια;

Κάτι αλλάζει.

Να σιγώ ταιριάζει.

Κοιλιά, ζωή μου,

τίποτα μην μου αρνείσαι.

Στέρηση;

Άραβας,

ευχαριστιέμαι το ζυμάρι.

Τρώω. Χωνεύω.

Θέλω το τέλος

να με βρει χορτάτο.

Βρώση μου αγαπημένη, πεινώ ακόμα.

Κρύβω στα ρούχα μου σφαχτά.

Δεν μόλυνα κανένα, ούτε εμένα.

Αφανίζομαι πάλι πεινασμένος.

Η ιστορία του p.c.

Αλίμονο.

Ποθώ να βλέπω.

Μαύρα νέφη οι ηδονές.

Η Νύχτα βογκά.

Οι Ήπειροι φορούν δαντέλες.

Εκδίωξη του θριαμβεύοντος Κτήνους

Α.

Γνωρίζω μόνο,

δεν με γέννησε η ανάγκη κανενός λαού.

Κατά την αποδημία μου,

πήρα την εγγύηση ότι θα ζήσω πάλι,

παρά θα σέρνομαι στους κρημνούς της Αβύσσου.

Σώμα μου, πλέον, ο άνεμος.

Σε λίγο, αποχωρίζομαι κι αυτήν τη ζωγραφιά μου.

Γυρεύω άσυλο

στις κοσμικές αβύσσους.

Είδα κι άλλους να κοιμούνται εκεί.

Σβησμένα ονόματα

από το γένος των ανθρώπων.

Θ΄ αντλήσω δύναμη

από τα νερά του βάλτου.

Β.

Αντηχούν συριγμοί ψυχών.

Φίλοι νεκροί,

σταθείτε.

Να,

ο άγγελος μπροστά σας.

Γύρισε πίσω.

Γύρισε.

Μη με ξυπνάς.

Σε εξορκίζω.

Γ.

Στα βάραθρα του Λόγου,

ανάμεσα σε ίσκιους,

ξαπλώνω.

Μόνο αγάλματα στη λάσπη

και μυρωδιές αγαθών θυμάτων.

Δ.

Η ανάσα πετρώνει.

Ουράνιοι επισκέπτες δραπετεύουν.

Ας τους συλλάβει, επιτέλους,

ο αέρας.

Ε.

Το βλέμμα κιτρινίζει.

Η κραυγή καίει.

Αναζητώ λίγη

από την ευπρέπεια του Χρόνου.

ΣΤ.

Μια οβίδα φόβου με επισκέπτεται,

μέσα στην νύχτα.

Πάσχω μόνος.

Με αγάλματα. Με κτήνη.

Απολύω τα δεδομένα

και προσλαμβάνω το πάθος.

Ζ.

Θα συγχύσω

τους ισχυρούς των αιθέρων.

Θα τυλίξω το θάνατο

με εξαρτήσεις.

Απομένει η αγάπη, ασθενής

κι οι μυρωδιές υγρών μυκητοκτόνων.

Η.

Ψυχή ηδονή.

Άφρων λογισμέ,

αιχμάλωτε κι εχθρέ μου.

Είναι χάρισμα

να ξεχωρίζεις το κόστος

στις τοξικές ουσίες.

Προφητικό

Α.

Τα σημάδια

αφηγούμαι στα πουλιά.

Β.

Σχίζω τη σάρκα μου,

γυμνός των θρήνων.

Ούτε αγάλματα θεών

ούτε ανθρώπων.

Γ.

Αγέννητε, γιε μου.

Από ποια αρρώστια βυθίστηκαν οι χώρες;

Πάει καιρός που δεν ακούω θρήνο.

Δ.

Μιλώ τυφλός,

γιατί την άβυσσο γνωρίζω.

Τρώω τις μέρες

κι ονειδίζω τους αρχόντους.

Ε.

Δράκοι φύτρωσαν

στο νυφικό κρεβάτι.

ΣΤ.

Τα βρέφη

επιπλέουν στα λουτρά.

Γλιτώνει έτσι η Πατρίδα.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

H ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Αθήνα 2005


1. INTROITUS: REQUIEM AETERNAM

Δεν ήμουν εκεί.

Μόνο ένα κομμάτι μου.

Ο Ήλιος το κληρονόμησε στη Γη.

2. KYRIE

Επιθυμία μιας ημέρας…

Κρυμμένη

συντηρούσε τη ψυχή της.

«Δια της απώλειας μου

ας έρθει των νεκρών η εξανάσταση.

Χάριν Γης

κι όχι Ουρανού».

Λάμπει, ως μέρα οργής,

άξια κι αυτή θανάτου.

Πρόσωπο που σέρνεται,

χωρίς να ξέρει να πετά.

Χαίρεται το αιώνιο,

βυθισμένο στη στιγμή.

Ιδού,

φέρνει κι άλλες ημέρες.

Στέκουν αμήχανες εμπρός της.

Τις άμωμες συλλήψεις

θέλουν να γνωρίσουν.

Να μεταφέρουν

γνώση σε ονόματα

και Λόγο να δώσουν

η καθεμιά στον ποιητή της.

Ενώπιον τους μαρτυρώ.

Μη μείνει το Μυστήριο μες την ανομία.

Οι αιώνες μην εκλείψουν.

Μη ξεχαστούν οι μύθοι

και οι απέραντες γενεαλογίες,

υπέρ διωκτών και υβριστών.

3. DIES IRAE

Ξημερώνει γκρίζα.

Κι αντηχεί σαν μαύρη τρέλα.

Απωθημένο μιας Γενιάς.

Ο Χρόνος, στο μέτωπο της,

σβήνει σε μαύρο.

Επιστρατεύω

μισθούς εργατών και σάλπιγγες.

Πλειοδοτώ

σε ολοκαυτώματα και θλίψεις.

Για πιο κλέος υπομένω;

4. TUBA MIRUM

Ακολουθεί αιώνια νεφέλη.

Ασθμαίνουσα.

Σέρνονται τα φτερά,

σακατεμένα .

Πάνω σε ζεστούς βαδίζω.

Βλέπω χιλιάδες να γκρεμίζονται,

εκεί που σαπίζουν Σαδδουκαίοι.

Έτσι θα μείνουν.

Πληγές και θύματα

μιας ασάλευτης πατρίδας.

5. REX TREMENDAE MAJESTATIS

Από την άβυσσο,

για του σύμπαντος τις άκρες…

Τι κι αν αιχμάλωτοι.

Σκόνη τώρα μένει,

υγρή, από τα σαρκία τους.

Φωνές που σχίζουν

τα θλιβερά ναυάγια της νιότης.

Από την ίδια νέμεση,

βγήκε ρημαγμένη η Γυναίκα.

Τίποτα,

δεν μπορούσε να γλιτώσει.

Εκτός κι αν είχε μορφή Αρίου.

6. RECORDARE, JESU PIE

Λαός δυσειδής,

παράνομα κινείται,

μαρτυρώντας

για τις στρατιές των ασωμάτων.

Ω φρικτό και ξένο θέαμα.

Εκτετέλεσται η προφητεία’

νίκησε η παραφροσύνη.

Ιδού ο Τόπος.

Ανεγέρθη

κι άπλωσε ρίζες

ως την άβυσσο.

Ω φρίττων Ουρανέ.

Όταν νεκρό βλέπω κι εσένα,

απολώ την αξία αναστάσεως.

7. CONFUTATIS MALEDICTIS

Απεκρίθη ο άφρων Ηγεμών

και γύρευε να αφανίσει

Αδάμ και Εύα.

Άταφοι αστέρες

απέβαλλαν το φέγγος τους.

Ποια κύματα καλύπτουν

τον διώκτη τύραννο;

Κηρύττει νέος ποιητής

και ρήγνυται

το καταπέτασμα του ναού.

Σέρνει την τόλμη

πατρικών κόλπων,

προφητοκτόνων.

Ω Θεέ και Λόγε.

Οι άντρες των αιμάτων

πάλι προς εμάς κινούνται.

«Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών

εν τάφω κειμένην,

ίνα τους εν τάφους κειμένους

ζωοποιήσει».

8. LACRIMOSA DIES ILLA

Στο βάθος ευρείας αβύσσου

και στους ευρείς χώρους του αέρος,

ασώματοι εγείρονται…

Ως αδαές πλήθος,

που παρατάσσεται σε τάξεις,

σπεύδουν με φρικώδεις κραυγές,

νομίζοντας αυτήν τη μέρα ως την τελευταία.

«Συντριβόμαστε από το πεπρωμένο».

Ώσπου εμφανίζεται ο Νόμος,

αλλόκοτη μηχανή,

να σπάζει κρύσταλλα τις νύχτες.

Προ των ματιών μου,

καταλύουν τα ένοχα στρατεύματα.

Πριν την ύστατη πνοή τους

η Γη καθρεφτίζει αποικία.

Στα άσυλα της

κατάδικοι χαράζουν.

Το όργιο των αιώνων

δεν θα τελειώσει ποτέ.

9. OFFERTORIUM

Ανοιγοκλείνω

θύρα Παραδείσου.

Πίστη επαίτη

στους αιώνες.

Με την παράδοση των ονομάτων,

μόνο μια αρχή’ οι νυχτερίδες.

Τα είδωλα παραδόθηκαν στις φλόγες.

Τυλίγομαι

με σάβανο νεκρού

και σχίζομαι.

Άστεγα ράκη

συνασπίζονται γύρω μου.

Ω νύχτα αθωότητας.

Πως παραδόθηκες

στον ξένο εραστή σου.

Μένει η μέθη

ως τεκμήριο θριάμβου.

Αποθέτω τον κορμό μου,

στους κλειδούχους.

Ρίχνω την τέφρα μου στο χάος.

Ορέγομαι, σαν Μήδεια,

τις λέξεις.

Ως πότε

μεταξύ Ιησού και ειδώλων;

Ιδού τώρα,

κοσμώ τερατόμορφο άγαλμα

του Αγίου Αντωνίου.

10. DOMINE JESU CHRISTE

Μέσα στην παραίσθηση

των καιρικών φαινομένων,

λιώνουν τα σαρκία.

11. HOSTIAS ET PRECES

Ω καστράτε.

Ράγισε τα κρύσταλλα.

Η άρια της Δευτέρας

δεν αρκεί να καλύψει

το κενό της εβδομάδας.

12. SANCTUS

Η Ηλικία πέφτει.

13. BENEDICTUS

Στα μάτια της οροφής

το καράβι του Άδη.

14. AGNUS DEI

Κολυμπώντας

στα νερά της ανομίας,

άμωμες οι συλλήψεις μας.

15. COMMUNIO: LUX AETERNA

Ο Χρόνος βρέθηκε

στο κλάμα ενός φυτού

και χάθηκε

στα στρατόπεδα της καλοκαιρίας.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. INTROITUS: REQUIEM AETERNAM

2. KYRIE

3. DIES IRAE

4. TUBA MIRUM

5. REX TREMENDAE MAJESTATIS

6. RECORDARE, JESU PIE

7. CONFUTATIS MALEDICTIS

8. LACRIMOSA DIES ILLA

9. OFFERTORIUM

10. DOMINE JESU CHRISTE

11. HOSTIAS ET PRECES

12. SANCTUS

13. BENEDICTUS

14. AGNUS DEI

15. COMMUNIO: LUX AETERNA

ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΖΩΜΕΝΟΥ

ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

ΑΘΗΝΑ  2003

ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΗ

Α.     ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΑΓΓΕΛΟ

Αν ήμουν σκιά…

Να λοιπόν η νόσος .

Το λυκαυγές μου.

Πίσω από τα χνάρια σου ,

ένα βήμα.

Περνώ τα σύνορα εντός μου.

Πατέρα.

Φωνές.

Κοντά στους τάφους.

Εκεί.

Οι ζωντανοί λες και ζουν ακόμα.

-Μη σαλεύεις.

Όποιος κι αν είναι θα φανεί.

Χάθηκε μετέωρος.

Σύντομα και εγώ

εκεί θα εισχωρήσω.

Ενώπιον μου,

το άσυλο που καλείται αιωνιότητα.

Μα τι ακούς;

-Σσσ…Εδώ ήταν ένας ουρανός.

Όπως κάποτε σταμάτησε,

έτσι και τώρα.

Βλέπω τα μαρτύρια του

και τη νύχτα.

Ζει ακόμα.

Εμείς, θέλω να πω.

Μα δες. Αυτός δεν είναι;

-Δεν ξέρω.

Μπορείς να εμπιστευτείς μια λάμψη;

Δεν λογαριάζω οργή δαιμόνων.

Όμως εξαιτίας του,

ανέβαλα τη μέλλουσα ζωή.

Άλλης γενιάς θνητός.

Χωρίς αγοραστή ακόμα.

Β.  VERITATIS INDAGATIO PER TORMENTUM*

* Η ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΑΠΟΣΠΩΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Έλα,

να φτιάξουμε μια θύελλα.

Ώσπου να ξυπνήσουν

οι ίσκιοι των φυλάκων,

το αποθανείν κέρδος.

Από της στάχτης τη γαλήνη,

ξυπνούν ψυχές.

Πιάσου γερά μη σε γκρεμίσουν.

Κι εσύ,

τι περιμένεις λεύτερο σκυλί;

Εμπρός.

Άρχισε.

Μια νύχτα εκείνου του ανάπηρου έτους,

είχα οδοιπορήσει ενάντια στον άνεμο.

Διορισμένος,

όπως στους πολέμους,

βαρέθηκα τους ουράνιους θριάμβους.

Άφησα τη Σίβυλλα να καίγεται στα βράχια

και γλίστρησα κοντά σου.

Έχω εντολή στον Άδη να σε ξεναγήσω.

Άπλωσε το χέρι.

Κράτα με καλά.

Κανείς δεν ξέρει με τέτοιες σκάλες …

Ε, εσείς.

Μείνετε κοντά μου.

Ποιος βρίσκει τέτοια ώρα άλλους θεατές.

Και μην ξεχνάς.

Ανέλαβες να ζωντανέψεις τα νεκρά μου μέλη.

Τι άλλο θα μπορούσε να σώσει

τα φτερά των αγγέλων;

Τις νύχτες στα βαλτόνερα,

τα αλείφουν με μανία.

Πατέρα.

Μη μου στερείς αυτόν τον Άδη.

Κράτα το φως ψηλά,

για να τον βλέπω.

Έρημος,

δίπλα σε σκιές,

στα σκληρά εδώλια της Λήθης.

Αυτούς τους σκόρπιους τάφους

ποιος τους άνοιξε;

Δαιμονισμένοι,

ονόματα ασώματα,

σταυρώθηκαν δίδυμες υπάρξεις,

γύρω από νεφέλες απείθαρχων.

Πλάι σε ήχους θαμμένους,

αυτές οι γκρεμισμένες ψυχές

κάτι θυμίζουν.

-Μια αστυνομία των ουράνιων σωμάτων.

Να τι χρειαζόμαστε αμέσως.

Αυτή τη σάρκα πάρτην πίσω.

Όσο κι αν προσπαθώ δεν μου χωράει.

Διαλέγω τώρα να πεθάνω δυσειδής.

Ως άφρων υπηρέτης της αβύσσου ,

ακολουθώ τις στρατιές των ασωμάτων .

Είναι φανερό ότι όλα έγιναν εν απουσία μου.

Οι λέξεις,

τα πράγματα,

το λευκό εντέλει μιας γυναίκας.

Γ.  ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ενώπιον μου η σύντηξη των ψυχών.

Τώρα που σαλεύω πάλι,

με λέπια που φυτρώνουν ξαφνικά,

βασιλιάς πάνω στα νερά

να περιπαίζω τους αγγέλους.

Μνήμες ερπετά ,

να ξεδιψάσουν αναζητούν

από τα ύστατα υγρά του σώματος μου.

Αυτός ο Πατέρας μου κλέβει την ανάσα

ή μήπως ο δόλιος νεκρός Εμπεδοκλής;

Καθώς η δίψα μεγαλώνει,

ο ουρανός προσέρχεται αυτοβούλως.

Μια σκουριά του ύπνου

ο θάνατος των ψαλμών.

Και ξανά η μάνα του καταλόγου.

Ποιος ουρανός είναι αυτός ;

Έπαψα πια να βλέπω.

Όπως οι πάσχοντες

διατηρούν την ενοχή της μεσημβρίας…

δέξου σκιά το ολοκαύτωμα μας.

Δ. ΜΙΚΡΟΣ ΑΙΩΝ

Μικρός αιών

σκιρτούσε στις πέτρες

γκρίζου ερειπίου.

Θεός ήταν

διαλέγει τώρα να πεθάνει.

Όλους αυτούς με τις πληγές

η επιστήμη τους κοιτά σαν ίσκιους.

Έκραξε :

-“Μην αποστρέφεις.

Οι αστέρες με εκδίωξαν

και οι δούλοι

μου μετρούν τις ώρες.”

“Ποτέ δεν πρέπει

να κοιτάς τα Σεραφείμ

τέτοιες στιγμές.”

Φύση ορατή.

Ο ουρανός τον συνέλαβε

στην απογραφή του.

Ονειρεύτηκε τη  Ρώμη.

Όμως του είπαν,

δεν υπήρξε ποτέ.

Μόνο ένα canto.

Η υγρασία των ερειπίων Της

έκανε τους στίχους του

να μουσκεύουν.

Ε. ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Δέστε.

Ο γυάλινος κόσμος θρυμματίζεται.

Ο Κήπος λείπει

και η μαύρη λίθος του κακού

διαπυείται.

Ένα γένος νύχτες,

χύνεται αιμορραγώντας.

Το πυρ ετοίμασα

και τους αγγέλους του.

Πλουτοδότες Άγιοι.

Θίασοι επιχθόνιοι

της Κόλασης.

Βάζουν το χέρι τους στο στόμα.

Κλείνουν την κόκκινη πληγή

που μοιάζει με ζώο.

Άφυλα όντα,

διαστέλλονται.

-Είσαι τρεις.

Είμαστε τρεις.

Γιατί δεν μας ευλογείς;