critics

Within experimental cinema in 1996, Vassilis Mazomenos’ The  triumph of  Time  (O Triamvos tou Hronou) should be mentioned for its ingenious use of computer animation to explore the intellectual trajectory of  Don Quixote through the eyes of Charlie Chaplin in what the critic Babis Aktsoglou called “a filmic opera.” Mazomenos (b. 1964) had appeared with his first experimental film in 1995 with Days of  Rage—A Requiem for Europe ( MeresOrgis—Ena Rekviem gia tin Evropi), an eschatological visual exploration of the last days of Europe, based on the classical myth of  Deadalus and the science-fiction idea of establishing a utopian society through coercion and torture. Vassilis Mazomenos released his mesmerizing and terrifying apocalyptic phantasmagoria  Money—A mythology of Darkness (Hrima, mia mythologia tou skotous) in 1998. A visual essay on the impact of money on humanity, it is a film that deserves more attention and which proves the potential of new technologies in the creation of a new kind of cinematic language. With this film, Mazomenos created a trilogy of philosophical essays by means of visual experimentations. His later films Remembrance (2002) and Guilt (2010) received many positive reviews and international recognition; especially the last in which Mazomenos explored narrative cinema through a nightmarish and confronting story.

Vrasidas Karalis, A history of Greek cinema, The  Continuum International Publishing Group, New York  (2012)

 

 

ΜΕΡΕΣ ΟΡΓΗΣ – ΕΝΑ ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (1995)


Η καλύτερη ελληνική ταινία του φετινού φεστιβάλ. Η πιο ολοκληρωμένη, αν και ανήκει στην κατηγορία του πειραματικού κιν/φου. Οι πειραματισμοί όμως του Μαζωμένου δεν είναι από αυτούς που προκαλούν αμηχανία στο θεατή. Ίσα – ίσα ο τελευταίος καλείται να συμμετάσχει σε ένα γοητευτικότατο κιν/φικό ταξίδι, όπου η μουσική, η λογοτεχνία και η ζωγραφική συνυπάρχουν αρμονικά, σε μια προσωπική ερμηνεία του μύθου του Δαιδάλου, ιδωμένου κάτω από την γέννηση, την ακμή και την παρακμή του δυτικού πολιτισμού.

(Μ. ΑΚΤΣΟΓΛΟΥ – “ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ” 17/11/1995)

Εσχατολογικό βλέμμα για την Ημέρα της Κρίσεως αυτής της γερασμένης πια Ηπείρου. Ένα κινηματογραφικό ρέκβιεμ στο δυτικό πολιτισμό και στο βαρβαρισμό του, μέσα από αλληγορίες και σύμβολα και μια πολεμική ματιά απέναντι στο νέο Μεσαίωνα. Ο Μαζωμένος συμπυκνώνει την τραγωδία των ανθρώπων της Ευρώπης και καταγγέλλει το σήμερα.

(Ε. ΜΑΧΑΙΡΑ – “ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ’  18/11/1995)

Μια ταινία για τους εκλεκτούς….

(Bozidar Zekevic – “POLITICA”  07/02/1996)

Οι Μέρες Οργής στόχευσαν να συνδυάσουν ένα μύθο του Ελληνικού Κλασικισμού, την τραγική ιστορία του Δαιδάλου, με ένα θέμα που πάντα ενδιέφερε τα φιλμς επιστημονικής φαντασίας : την Ουτοπία της Ιδανικής Πολιτείας. Ανάμεσα σε αυτούς τους δυο πόλους, όλη η γέννηση, η ακμή και η παρακμή του αστικού πολιτισμού αναθεωρείται…Ο Μαζωμένος στο πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ του φέρνει ένα εξαιρετικό στιλ για την έννοια του κινηματογραφικού raccord. Όλα αυτά χωρίς ποτέ να υποτάσσεται το ποιητικό όραμα στην τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Το αντίθετο, κατορθώνει να υποτάξει την κιν/φική αφήγηση στην ποιητική του πρόθεση.

(Antonio Reis , Fantasporto edition 2001)

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (1996)

Η ματαιοδοξία είναι το θέμα. Ο Δον Κιχώτης είναι ο οδηγός. Ένα ταξίδι στους αιώνες, διαμέσου της Ιστορίας και του Πολιτισμού. Ο Θρίαμβος του Χρόνου, στέκεται πάνω από κιν/φικές νόρμες, υποβάλλοντας ένα τηλεοπτικής αισθητικής κοινό σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Η δουλειά του Μαζωμένου είναι σα βιβλίο. Πρέπει να το διαβάσεις πολλές φορές για να ανακαλύψεις όλες του τις διαστάσεις.

(FRED ZAUGG – “DER KLEINE BUND” 30/11/1996)

Μια μόνο, εντελώς διαφορετική από τις άλλες ελληνική ταινία ο Θρίαμβος του Χρόνου, έδειξε πως ο πρωτοποριακός ελληνικός κιν/φος έχει αποκτήσει νεότερους ταλαντούχους δημιουργούς. Η ταινία , πέρα από τις οποιεσδήποτε τεχνολογικές κατακτήσεις, εντυπωσιάζει χάρη στη δουλειά που έχει γίνει πάνω στο θέμα της : μια ποιητική και φιλοσοφική καταγραφή  της πορείας του Δον Κιχώτη, μαζί με τον Τσάπλιν που τον κιν/φεί, που προσπαθεί να σώσει τον Πολιτισμό από την προϊστορική μούμια  της καταστροφής. Ένας αγώνας του Δον Κιχώτη, μαζί και του ίδιου του Μαζωμένου, να ξεπεράσει το πέρασμα του Χρόνου…

(ΝΙΝΟΣ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ – “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” 12/11/1996)

Ο Βασίλης Μαζωμένος επανέρχεται με μια εξίσου ενδιαφέρουσα μορφικά ταινία. Ο σκηνοθέτης με τη βοήθεια του computer animation και τη δημιουργική χρήση της μουσικής συνθέτει ένα είδος φιλμικής όπερας.

(ΜΠΑΜΠΗΣ ΑΚΤΣΟΓΛΟΥ – “ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ” 18/04/02)

Η διεθνής αναγνώριση της δουλειάς του, επέτρεψε στον Μαζωμένο να προχωρήσει στη συνέχεια των «Ημερών της Οργής» , τον επόμενο χρόνο, το 1996, με το δεύτερο μέρος της τριλογίας , τον «Θρίαμβο του Χρόνου» , που ο πρωταγωνιστής του είναι η αθάνατη προσωπικότητα του Δον Κιχώτη. Η ταινία παρουσιάζει μια προκλητική μεταφορά για τη Δύση, αναμειγνύοντας τις εικόνες του 20ου αιώνα (Χίτλερ, Στάλιν κ.λ.π.) σε ένα περιβάλλον του 18ου, της χρυσής Ισπανικής εποχής. Η ίδια εκπληκτική αυθεντική δουλειά, η ίδια δεξιοτεχνία, μια πολιτιστική σπουδή, που κάνει το Μαζωμένο έναν από τους πιο αναγνωρισμένους σκηνοθέτες του animation.

(ANTONIO REIS – ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ FANTASPORTO – ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2001)

ΤΟ ΧΡΗΜΑ- ΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ (1998)

Όπως υπονοεί και ο τίτλος, το φιλμ του Μαζωμένου είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να γραφεί η ιστορία του σύγχρονου θεού της ευτυχίας και της καταστροφής, από τη μυθολογική γέννησή του (εκ σπέρματος αβύσσου που συμπυκνώνει κόλαση και παράδεισο), μέχρι τον θρίαμβό του μέσα σε σύννεφο από χρυσόσκονη, στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Ενδιάμεσα, συμβολοποιείται σαν δύο χρυσά φτερά ασώματου αετού που διατρέχει χώρες και εποχές ή σαν σκοτεινή δαφνοστεφανωμένη φιγούρα ψηλόλιγνου νέου που τελικά αναλαμβάνεται στους ουρανούς και γίνεαι έμβλημα σύγχρονου χαρτονομίσματος. Το εμψυχωμένο υλικό αποτελείται από γκραβούρες διαφόρων εποχών δοσμένες τρισδιάστατα με σύγχρονες ψηφιακές μεθόδους, αλλά και γκραβούρες φιλοτεχνημένες ειδικά για την ταινία, υπό την επίβλεψη του Αντώνη Ντούσια, σε συνδυασμό με εικόνες από επίκαιρα, κινηματογραφικές ταινίες εποχής, μνημεία σύγχρονων πόλεων όπως η Ρώμη, η Μόσχα και η Νέα Υόρκη, σκηνές στέψης βασιλιάδων και αρχιερέων, σκηνές πολέμων, στρατών, φτώχειας και δυστυχίας, σκηνές χορού σε χρυσοποίκιλτα παλάτια, εργατών που δουλεύουν χειρωνακτικά σε σκοτεινά υπόγεια, θανατικών εκτελέσεων με όλες τις μεθόδους, εικόνες από τη βομβαρδισμένη Δρέσδη, τους Εβραίους που θάβονται σε ομαδικούς τάφους από τα γκρέιντερ, τέλος συμβολικές εικόνες που έχουν περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο, η αναδυόμενη Αφροδίτη, σκελετοί ανθρώπων σε πλημμυρισμένους υπονόμους, ένα χρυσό νόμισμα με το σταυρό στην μια του όψη να αιωρείται στο μέσο μιας πλατείας-μήτρας ή εικόνες που παραπέμπουν στη «Μητρόπολη» του Λανγκ. Χωρισμένο σε τρία μέρη, σε «Τρεις πειρασμούς», το έργο διατρέχει την ιστορία του πολιτισμού περνώντας από την αρχαιότητα και την Αναγέννηση, μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση, το κραχ, το Χόλιγουντ, τα χρηματιστήρια, τον σημερινό θρίαμβο του χρήματος. Η αφήγηση off  συνδυάζει κείμενα των Σοφοκλή, Σενέκα, Δάντη, Μίλτονα, Σαίξπηρ, Σολωμού, Έλιοτ, Πάουντ και κυρίως των Ευαγγελιστών, χρησιμοποιώντας ψυχαναλυτικούς όρους σε ύφος προφητείας, που παραπέμπει στην Αποκάλυψη. Και στην ηχητική μπάντα, μουσικά κομμάτια από ολόκληρη την ιστορία της ευρωπαϊκής μουσικής, κυρίως της θρησκευτικής, από τον Μπαχ ως τον Arvo Part. Μια εξαιρετικά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα δουλειά.

(Γιάννης Μπακογιαννόπουλος , gfc digital)

Η ταινία είναι μια άσκηση μελλοντολογίας σε μια δύσκολη εποχή. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ, αλλά για μια ποιητική διερεύνηση του παρόντος και του μέλλοντος, που γίνεται στον αντίποδα της κλασσικής οικονομικής αντίληψης και μπορεί να διαβαστεί ως ένα αποκαλυπτικό σχόλιο στην επερχόμενη κρίση.

(“BANK ASSURANCE WORLD” – SEPTEMBER 1998)

Οι σκηνές με το Χριστό στο χρηματιστήριο της Wall Street δεν είναι μόνο εντυπωσιακές, αλλά δίνουν και το στίγμα στην όλη ταινία. Ένα είδος πειράματος που ανοίγει νέους δρόμους στον κινηματογράφο

(ΝΙΝΟΣ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 18/11/1998)

Ο Μαζωμένος εικονογραφεί ένα σύμπαν του χρήματος, με όρους του παραδείσου και της κόλασης της χριστιανικής θρησκείας και της βιωμένης ηθικής, που άλλωστε μαζί με την κοσμική εξουσία είναι το δεκανίκι του χρήματος.

(“ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ“  7/10/1998)

Όταν μετά κάποια χρόνια ένα σωρό αμερικάνικες ταινίες – σκουπίδια θα έχουν βυθιστεί στη λήθη, η Ιστορία θα αναφέρει ένα πρωτοπόρο στην Ελλάδα που άνοιξε ένα μονοπάτι στον κιν/φο το οποίο πολλοί έμελλε να ακολουθήσουν.

(‘ΝΕΜΕΣΙΣ‘   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1999)

«Το Χρήμα» είναι μία προκλητική, συναρπαστική μεταφορά. Σε έναν κόσμο στα πρόθυρα της Αποκάλυψης, τρομαγμένο από τα φαντάσματα της Χιλιετίας, το «Χρήμα» γίνεται η «Θεία Κωμωδία» των ημερών μας, που μας οδηγεί από τον Παράδεισο στο Καθαρτήριο και τελικά στην Κόλαση, αφού η Ανθρωπότητα, έχοντας απολέσει τις αξίες της, περιμένει την Ημέρα της Κρίσεως. Μία εξαιρετική και αυθεντική δημιουργία, το «Χρήμα» είναι ένα από τα ωραιότερα έργα του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ένα παράδειγμα πάνω στους νέους τρόπους που μπορεί να γίνει ο κινηματογράφος του μέλλοντος.

(Antonio Reis,Fantasporto edition 2001)

Η ταινία του Μαζωμένου είναι εφιαλτικά αποκαλυπτική. Ο Ιησούς ψάχνει απεγνωσμένα το ναό του για να λατρευτεί. Η μόνη του σωτηρία είναι να στηρίξει τις μετοχές των πιστών του. Η ειδωλολατρία απογειώνεται. Το πλήθος των πιστών ξεχύνεται με τη μορφή του κιτρινόχρυσου μετάλλου διαβαίνει τα υπόγεια, ακολουθεί τις στοές και ορμητικά παρασέρνει τα πάτα. Οι αναγεννησιακές εικόνες κοσμούν τα βιβλία της καταστροφής. Το ανθρώπινο πνεύμα σκοτισμένο από τις μεταρσιώσεις και τα σφαγεία ονειρεύεται μια επαρχιακή ανία σε συμπαντική κλίμακα. Ποιος νοιάζεται για τους αντιδραστικούς αγγέλους; Ποιος νοιάζεται για τα απόρρητα των ψυχώσεων; Η ελπίδα, η αρετή των σκλάβων, βυθίστηκε στα μάτια της Αφροδίτης του Μποτιτσέλι . Στην ταινία του Μαζωμένου, η καινούργια μυθολογία γεμάτη με ουράνιες τοξίνες, γίνεται η μυθολογία του σκότους. Οι θεοί της Δύσης μας σκοτώνουν για να ψυχαγωγηθούν. Η πνευματική Περσέπολις ερημώθηκε εξίσου με τα υλικά Σούσα.

(ΗΛΙΑΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ «ΑΝΤΙ» ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2002)

Η ΜΝΗΜΗ (2002)


Θρίαμβος (και ποίηση) της μνήμης. Μια ανεξάρτητη ταινία, συνδυασμός υπέροχης οπτικοακουστικής απόλαυσης, όπου η λαγνεία δεν περιορίζεται στον έρωτα και στον πόθο αλλά επεκτείνεται στη λαγνεία της ποίησης και της μουσικής και γενικά της κιν/φικής εικόνας

(ΝΙΝΟΣ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 15/11/2002)

Η ταινία του, διατρέχεται απ’ αυτή την λιτή βεβαιότητα που τόσο συχνά συναντά κανείς στην ποίηση του Λωτρεαμόν, του Παπατσώνη ή τα κείμενα του Μπέκετ. Ο πυρήνας της θεματικής της διαθέτει οικουμενικές διαστάσεις, η τεχνική της  ξαφνιάζει. Αυτή η ίδια στιβαρότητα των απόψεων, η αφοπλιστική συρραφή των πλέον ετερόκλητων υλικών που επέβαλε και στις προηγούμενες ταινίες του Μαζωμένου, σχεδόν το σύνολο των επιλογών του, εδώ, λειτουργεί ακόμη πιο δημιουργικά αφού συμπυκνώνει υλικά που στα χέρια άλλου σκηνοθέτη θα έμοιαζαν με αταίριαστα κομμάτια ενός γιγάντιου παζλ.

(ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ TZAMIOTIS “HIGHLIGHTS” ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002)

ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ (2004)

Με την τελευταία του δουλειά, που τιτλοφορεί εύστοχα Λόγοι και αμαρτήματα, στρέφεται προς έναν λιτό, αφαιρετικό, καθαρά ποιητικό κινηματογράφο. Η πρωτότυπη ιδέα να δοθούν οι τελευταίες στιγμές του Ιησού σαν μια αφρικανική παγανιστική τελετή μαύρων μεταναστών, απογειώνει ποιητικά την ταινία, ενώ τα κεφάλαια των  αμαρτημάτων αποτελούν ένα ντελικάτο ειρωνικό σχόλιο στην επιθυμία του πλουτισμού, αφού ο χρηματιστής γίνεται θύμα του κόσμου τον οποίο υπηρετεί. Μια ταινία μεστή νοημάτων, σημαίνουσα και σημαντική, που απευθύνεται πρωτίστως σ’ όσους διαθέτουν καθαρή όραση και αγαπούν τον αφαιρετικό και απόλυτα αποδομητικό κινηματογράφο της συνειρμικής γραφής.

(Δημήτρης Κολιοδήμος, κατάλογος Φεστιβάλ κιν/φου Θεσ/κης Νοέμβριος 2004)

Από τις «Μέρες οργής» μέχρι το «Ο τρόμος της ύλης», περνώντας από τον «Θρίαμβο του χρόνου» και «Το χρήμα», ο Βασίλης Μαζωμένος δεν έπαψε να μας εκπλήσσει, αλλά και να μας γοητεύει τόσο με τις ιδέες του για τον κόσμο μας όσο και με την πρωτότυπη κινηματογραφική ματιά του. Στοιχεία που μεταφέρει από έναν κινηματογράφο της πρωτοπορίας στην πρώτη του ταινία μυθοπλασίας, που είναι και η πιο ολοκληρωμένη του. Ένα έργο καθαρά ποιητικό, που συνδυάζει, με τρόπο συναρπαστικό, την εικόνα με τον λόγο και τη μουσική. Με πλάνα στημένα με έμπνευση, εικόνες εικαστικά θαυμάσιες (είναι στιγμές που θυμίζουν το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» αλλά και τις «Σημειώσεις για μια αφρικανική Ορεστειάδα» του Παζολίνι), με εξαίρετα επιλεγμένη μουσική (που συνδυάζει κλασικά δυτικά μοτίβα με μοτίβα αφρικανικά), με τον λόγο (από ποίηση του ΄Εζρα Πάουντ και άλλων) να έχει έναν το ίδιο σημαντικό ρόλο, ο Μαζωμένος καταγράφει την οδύσσεια του σύγχρονου δυτικού, αποξενωμένου ανθρώπου, που διασχίζει, χωρίς σωτηρία (;) το βασανιστικό του γολγοθά.

(ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ, “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” 27/11/2004)

Από τους ήσσονες της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής επικαιρότητας που τολμούν να δοκιμάσουν την τύχη τους εντός και εκτός του μη αναπαραστατικού σινεμά, ο Βασίλης Μαζωμένος ξεφεύγει από τις γνωστές κατατάξεις. Χρησιμοποιώντας μικτές τεχνικές ή παίζοντας με φόρμες και εκφραστικά μέσα, σκηνοθετεί ταινίες ντοκιμαντέρ, animation ή μυθοπλασίες με πειραματικές προσεγγίσεις στον ποιητικό ρεαλισμό, στο δοκιμιακό ή φανταστικό κινηματογράφο, κ.ά. Η αναπαράσταση του Θείου Δράματος που επινοεί ένας μισότρελος ποιητής (με έναν μαύρο μετανάστη να υποδύεται το Χριστό) στη νέα ταινία του «Λόγοι και Αμαρτήματα», είναι ένα ακόμα δείγμα της avant guard αισθητικής του πρότασης.

(ΒΟΥΛΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ , “ΩΣ3″ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2004)

Ευτυχώς, σύμφωνα με τον Βασίλη Μαζωμένο, υπάρχουν ποιητές. Χάρη στους ποιητές, μάρτυρες ενός μεγάλου θαύματος για το συλλογικό ασυνείδητο (ο Χριστός, το θείο δράμα, η άρνηση του υλικού κόσμου) κάπου τρεμοσβήνει ακόμα μια φλόγα που φωτίζει την ανάταση της ανθρώπινης δυνατότητας: να γυρέψουμε το αδύνατο… O τολμηρός στις θεματικές και φορμαλιστικές επιλογές του κινηματογραφιστής –βραβευμένος σε Φεστιβάλ του εξωτερικού, εύκολα κινείται μεταξύ ντοκιμαντέρ και 3D animation χρησιμοποιεί ως άξονες αφήγησης τη σύκρουση δύο κόσμων (εκείνον του μετανάστη, που συμβολίζει τον κόσμο της πίστης κι εκείνον του γιάπη που εκπροσωπεί τον κόσμο της ύλης) και την τριαδική φύση της γυναίκας (η νοσοκόμα είναι ταυτόχρονα Παναγία στο Θείο Δράμα και θεραπεύτρια στα λουτρά). Αφορμή για αντίστοιχες ερωτήσεις – πάντα επίκαιρες, όχι μόνο εξαιτίας της αχρονίας ή της ατοπίας στις οποίες τοποθετεί συνήθως τις ταινίες που σκηνοθετεί- δίνει ο Βασίλης Μαζωμένος και η νέα του ταινία ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ. Να λοιπόν που – παρά τη ροζ εκδοχή του κινηματογράφου που αποκοίμησε κάθε ίσκα αισθητικής απόλαυσης και προβληματισμού – συνεχίζουμε χάρη σε μια ταινία να ρωτάμε.

(HIGHLIGHTS, ΝΟEΜΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2004)

Ποιητικο – φιλοσοφικό σινεμά, art installation, πρόκληση των αισθήσεων και των πεποιθήσεων, πείραμα αντοχών και ενοχών, από έναν πρωτοπόρο Έλληνα ενορχηστρωτή της εικόνας, τον Βασίλη Μαζωμένο.

(ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ , “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” 15/4/2007)

Το φιλμικό σύμπαν του Βασίλη Μαζωμένου εμπεριέχει την εικαστικότητα και τον ποιητικό λόγο. Η κλασική σεναριακή δομή υποκαθίσταται από έναν χώρο ονείρου, όπου η καθαρή ποιητική έκφραση, και όχι οι μεταφορές αυτής, αρθρώνουν τις εμμονές του σκηνοθέτη… Ο Β.Μ. πραγματοποιεί ένα σχόλιο για την καταναλωτική κοινωνία, αλλά και για το όραμα της δημιουργικής διαδικασίας… Πέρα από τις καθιερωμένες επιταγές της σύγχρονης παραγωγής , ο κιν/φος της ποίησης αποτελεί μοναχική μαρτυρία τέχνης. Έτσι και το συγκεκριμένο φιλμ δεν είναι αυτόνομο, αλλά μέρος ενός κληροδοτήματος στοχαστικών κειμένων και εικόνων.

(ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ “ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ” 14/4/2007)

GUILT  (2009)


Ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει με συγκλονιστικές εικόνες το κυπριακό Γκουαντάναμο όπου οι βρετανοί φυλάκιζαν του κύπριους αγωνιστές. Η σύνδεση των χρονικών περιόδων επιτυγχάνεται με την εύστοχη παρεμβολή επικαίρων της εποχής. Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως η ταινία δεν κραυγάζει αλλά κρατά μέσα της τον πνιγμένο λυγμό της Κύπρου και επισημαίνει, μέσα από τον κεντρικό του χαρακτήρα, πως υπάρχουν «δικοί» μας άνθρωποι που μόνη τους πατρίδα είναι το κέρδος.
(ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗΣ, «ΕΠΟΧΗ»)

Η χρονική διαδρομή συνεχίζει με τον αγώνα της ανεξαρτησίας, τις συγκρούσεις ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα, την εισβολή του Αττίλα, για να καταλήξει με τη δολοφονία του Σολωμού πάνω στον ιστό της τουρκικής σημαίας. Η απόδοση της ιστορίας δεν χαϊδεύει τα αυτιά κανενός αλλά προσπαθεί να καταγράψει τα γεγονότα σύμφωνα με την πραγματική τους διάσταση.

«Express»

Ο Βασίλης Μαζωμένος συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος με τις προηγούμενες ταινίες του παρόλο που με αυτήν φαίνεται να “μετακομίζει” στην μυθοπλασία πραγματοποιώντας έναν πνευματικό κινηματογράφο, που στοχεύει ευθέως κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, συνδυάζοντας μυθοπλαστικά και ντοκιμαντερίστικα στοιχεία. Μια ταινία που αξίζει να δει κανείς και να συναντήσει και διευρύνει τον προβληματισμό του σκηνοθέτη και την δημιουργική του σκέψη.

(Γιάννης Καραμπίτσος “camerastylo”)

Η βρετανική αποχώρηση του ’59, η τουρκική εισβολή το ’74 και η δολοφονία του Σολωμού το ’96, είναι εκείνες οι στιγμές της ιστορίας που οι εξωγενείς δυνάμεις έπαιξαν το δικό τους παιχνίδι στην πλάτη της Κύπρου, και ο Βασίλης Μαζωμένος τις εξετάζει μέσα από μια άκρως συνομωσιολογική ματιά. Το «Guilt» δίνει μια διαφορετική πτυχή της ιστορίας τοποθετώντας στη φαντασιακή του εικόνα πινελιές ρεαλιστικής βαρβαρότητας.

(Νέστορας Πουλάκος “Απογευματινή”)

Δύσκολη πρόκληση για έναν κινηματογραφιστή να ανιχνεύσει το “εκτροφείο μίσους” αλλά και να συνυπολογίσει το απόθεμα συγχώρεσης και συνύπαρξης που εξακολουθεί να διαθέτει η Κύπρος: τόπος αιχμηρός και οριακός η “γεωγραφία” της κυπριακής ιστορίας, ανιχνεύεται με μια εικαστική προσέγγιση στην ταινία, σαν το “αρχετυπικό” κολαστήριο των Άγγλων για τους Κύπριους αγωνιστές, ιδωμένο με αναφορές στο Άμπου Γκράιμπ της δικής μας εποχής. Η φιλόδοξη προσέγγιση του Μαζωμένου στην κυπριακή ιστορία είναι πλάγια, έκκεντρη, με εικαστική φροντίδα και αφηγηματική λιτότητα, “δοκιμάζοντας” τις αντοχές του θεατή που είναι συνηθισμένος στην παραδοσιακή αφήγηση. Η σκηνοθεσία ενδιαφέρεται όχι μόνο να κατανοήσει αλλά και να ξεσκεπάσει βήμα προς βήμα την οπτική και το ιδιάζον λεξιλόγιο του κρίσιμου «Άλλου», του “αιώνιου καταπιεστή”…

(Κώστα Τερζής “Αυγή”)

‘Ενα βουτηγμένο σε μαύρη ατμόσφαιρα πολιτικό θρίλερ. Ο Βασίλης Μαζωμένος έχει χαράξει έναν δικό του, εντελώς προσωπικό, τρόπο κινηματογραφικής αφήγησης. Ο σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται την κάθε περίοδο για να δώσει εικαστικά το δικό της, ξεχωριστό στίγμα. Επηρεασμένος από την «Αποικία των καταδίκων» του Κάφκα αλλά και τον Ορσον Γουέλς, φτιάχνει ένα είδος κολαστηρίου, βουτηγμένο σε μια καφκική ατμόσφαιρα . Ή τις διάφορες νύξεις ή και αλληγορικές μεταφορές, όπως στις αλλαγές που παίρνει κάθε τόσο το μηχάνημα του βασανισμού, για να καταλήξει αναπόσπαστο μηχάνημα στο χειρουργείο. Ο Μαζωμένος γεμίζει κάθε σκηνή και κάθε εικόνα με αναφορές και επίπεδα που απαιτούν από το θεατή μια συνεχή, ενεργό παρακολούθηση. Η δύναμη μιας ταινίας που έχει πολλά, και αναγκαία στην εποχή μας, να μας πει. Φτάνει να ξεχάσετε τον παραδοσιακό κινηματογράφο, αυτόν με τον οποίο μας βομβαρδίζει καθημερινά το Χόλυγουντ και να αφεθείτε στη γοητεία της .

(ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»)

Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται με τη συγκλονιστική εισαγωγή του φιλμ. Με την πρώτη επαφή διαπιστώνεις ότι εδώ αφηγούνται οι εικόνες και ο σκηνοθέτης «υφαίνει» το χαρακτήρα του ήρωα και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τα κρίσιμα γεγονότα της ιστορίας του νησιού. Τα περάσματα στο παρελθόν έρχονται αβίαστα και το κυκλικό ταξίδι συναρμολογείται κομμάτι – κομμάτι δεξιοτεχνικά και χωρίς λοξοδρομήσεις. Ο Βασίλης Μαζωμένος τόλμησε και κέρδισε το στοίχημα υπογράφοντας μια σύγχρονη πολιτική ταινία.

(ΚΩΣΤΟΥΛΑ ΤΩΜΑΔΑΚΗ «ΣΦΗΝΑ» )

“10η μέρα”

poster eng

• Ο Μαζωμένος καταγράφει την πορεία του τραγικού του ήρωα μέσα από εικόνες επιλεγμένες με σκέψη, εικόνες εικαστικά θαυμάσιες, με φωτισμούς που υποβάλλουν τη ψυχολογική κατάσταση των προσώπων. Η πορεία του Αφγανού μετανάστη δίνει στο σκηνοθέτη την ευκαιρία να μας δώσει με φροντίδα και έμπνευση στημένες εικόνες τη θλιβερή ζωή των μεταναστών στη χώρα μας. Για να καταλήξει στις εκπληκτικές, συγκλονιστικές εικόνες στο φινάλε. Ο Μαζωμένος κατάφερε με αυτή του την ταινία να στραφεί σε έναν κινηματογράφο πιο προσιτό, για να μας δώσει μια δυνατή ταινία.
Νίνος Μικελίδης, Ελευθεροτυπία

• Συγκλονιστική ταινία που στοιχειώνεται από την αλήθεια ενός πραγματικού ντοκιμαντέρ αλλά χρησιμοποιώντας κανονικούς, αν και ερασιτέχνες, ηθοποιούς στους ρόλους των μεταναστών. Σκύβει με αφάνταστη ειλικρίνεια, τόλμη, ευαισθησία και στοργή πάνω από το πρόβλημα των καταδικασμένων σε θάνατο από αρρώστιες, πείνα και ανέχεια αυτών ανθρώπινων υπάρξεων. Που για να σωθούν αποφασίζουν να μπουν στο μαρτύριο ενός εξαιρετικά επικίνδυνου ταξιδιού. Ταξιδιού που τους οδηγεί αντί για την σωτηρία, σε μια απείρως χειρότερη μοίρα.
Νίκος Κουλαυτάκης, cinemad.gr

• Ο Βασίλης Μαζωμένος, ο πιο «ιδιαίτερος» απ’ όλους τους έλληνες σκηνοθέτες της γενιάς του, αφήνει στην άκρη, προς στιγμήν, τους εικαστικούς πειραματισμούς (ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την ψηφιακή τεχνολογία για τη δημιουργία κινηματογραφικών κολάζ στο εγχώριο σινεμά) και τις επιρροές του από τον πρώιμο γερμανικό εξπρεσιονισμό, για να μας διηγηθεί μια πραγματική ιστορία, όπως συμβαίνει τώρα. Δίπλα μας. Δεν πρόκειται για έργο καταγγελίας, ούτε για απόπειρα εύκολης και ανέξοδης συγκίνησης. Το σύμπαν του Μαζωμένου είναι κατά βάση ποιητικό, ακόμη και όταν κοιτάζει μέσα στο σκοτάδι την καρδιά του κτήνους. Αυτό δεν το κάνει ούτε λιγότερο αποτρόπαιο, ούτε λιγότερο τρομακτικό. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΑΚΗΣ ΛΑΚΤΑΡΙΔΗΣ doctv.gr

• Λιτή αλλά άψογη παραγωγή (με γυρίσματα στο Αφγανιστάν!), ένας έξοχος πρωταγωνιστής ο οποίος δεν μοιάζει καν να προσπαθεί, εξαιρετική φωτογραφία και γενικά όσα χρειάζεται ένα φιλμ για να αγγίξει την σκληρή ελληνική πραγματικότητα με έναν τρόπο σοβαρό, σχεδόν βλοσυρό, αλλά όχι επιτηδευμένο (κι όλα αυτά σε μια ανεξάρτητη παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού). Η καλύτερη και πιο ώριμη δουλειά του σκηνοθέτη και μια από τις πιο αξιόλογες ελληνικές ταινίες στην πρόσφατη μνήμη.
Γιάννης Δεληολάνης , cinetime.gr

• Επίκαιρο το θέμα, βγαλμένο μέσα από τα βρώμικα σπλάχνα της ελληνικής καθημερινότητας και σίγουρα η καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη . Ο Β. Μαζωμένος αποτυπώνει με όρεξη και πηγαίο, ειλικρινές ενδιαφέρον την δραματική πορεία αυτού του ανθρώπου τον οποίο υποδύεται παίζοντας ουσιαστικά τον εαυτό του, ο πραγματικός λαθρομετανάστης Αλι Χαϊδάρι που είναι και ο αφηγητής της ταινίας .
Γιάννης Ζουμπουλάκης , tovima.gr

• Στέκεται με σεβασμό στην καθημερινότητα και τα όνειρα του, με παρατήρηση που φανερώνει οικουμενικότητα, και δηλώνει παρών με ένα σκηνοθετικό ύφος που επιχειρεί να διαφοροποιηθεί από το στεγνό ντοκιμαντέρ.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος , lifo.gr

• Ο «οπτικός λόγος» του σκηνοθέτη διαθέτει πλαστικότητα και πρωτοτυπία, συνδυάζοντας στιλιζάρισμα και ντοκιμαντερίστικη αμεσότητα, θεατρικότητα και αφηγηματική αφαίρεση.
Χρήστος Μήτσης , athinorama

• Όλη η ταινία, έχει μια ονειρική, μελαγχολική, και παράλληλα τρομαχτική υπόγεια ατμόσφαιρα, λιτά δεμένη και δίχως στυλιζαρίσματα, που σε κάνει με την αφήγηση να συμπάσχεις με τον χαρακτήρα, όχι απλώς ατομικά αλλά ως σύνολο. Σε τέτοιες λοιπόν, προσπάθειες το κοινό πρέπει να κάνει κι αυτό το χρέος του και να πάει να τις αγκαλιάσει.

diavasinet.gr

• Εκ πρώτης όψης, η ιστορία του Αλί δείχνει πόσο οι άλλοι, οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι τον έχουν εκμεταλλευτεί και περιφρονήσει. Ωστόσο, μπροστά στην έκθεση απέναντι στους άλλους και στο βλέμμα τους πάνω του, ανέγνωρος υπό σκιά μεταξύ ανέγνωρων στο πλούσιο φως, φαίνεται πως και ο ίδιος, εκ νέου, περιφρονεί τον εαυτό του. Η ενδιαφέρουσα και συνεκτική ανθρωποκεντρική ματιά του Μαζωμένου στο ζήτημα της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, θίγει τη σχέση με το σήμερα και τους αμέτρητους άλλους-ανώνυμους που συναντούμε στο διάβα μας, χωρίς να μας απασχόλησε η ιστορία τους.
Αντιγόνη Κατσαδήμα, lego4.blogspot.gr

• Ο μύθος της Δύσης του πλούτου και των ευκαιριών, φυσικά, σύντομα καταρρίπτεται…. Από το Αφγανιστάν στο Ιράν και από την Τουρκία στην Ελλάδα, ο Αλί πέφτει θύμα του ρατσισμού και της εξουσίας. Δεν ζει το “δυτικό όνειρο”, αλλά έναν εφιάλτη, καθώς βιώνει στο έπακρο την απάνθρωπη πραγματικότητα που ζουν οι περισσότεροι μετανάστες σε μια ξένη χώρα. Σε μια Ελλάδα που η ξενοφοβία μαστίζει, η “10η Μέρα” μοιάζει πιο επίκαιρη και προφητική από ποτέ (τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν πολύ πριν την άνοδο της Χρυσής Αυγής).
Κλεάνθης Κλεάνθους , timeoutcyprus.com

• Με ένα ιδιαίτερα ντοκυμαντερίστικό στυλ, σε μια no budget ταινία ο Βασίλης Μαζωμένος καταφέρνει να μπει στην ζωή και την καθημερινότητα ενός Αφγανού πρόσφυγα στην Ελλάδα του 2013. Με λιτή άμεση κινηματογραφία ο σκηνοθέτης μας κάνει να εστιάσουμε σε κοινές εικόνες της καθημερινότητας που περνάνε δίπλα μας χωρίς να τους δίνουμε σημασία. Ο πρωταγωνιστής Αλί Χαϊντάρι εντυπωσιάζει με την παρουσία του στο φιλμ, με την απλότητα και την χωρίς φτιασιδώματα άνεση που παρουσιάζει την σκληρή καθημερινότητα ενός μετανάστη στην Αθήνα. Είναι αυτή ακριβώς η ωμή πραγματικότητα που ξεχειλίζει σε όλη την διάρκεια του φιλμ
Κυριάκος Μπάνος , ergatiki.gr

• Ο σκηνοθέτης που δεν φοβάται να προσδιορίσει το ιδεολογικό του στίγμα και τις πεποιθήσεις του, εμπλουτίζει το έργο με εύστοχα flashbacks του βασικού του προσώπου, θύμισες από τη ζωή στη πατρίδα του, και πανέξυπνους αλληγορικούς παραλληλισμούς. Ο έλληνας σκηνοθέτης σε αντίθεση με τον Τόνι Γκάτλιφ και το έργο του «Indignados» που είχε επίσης αναφορές στην Ελλάδα και στο μεταναστευτικό, με τον τρόπο που φιλμάρει πάνω στον Αλί αφήνει να εννοηθεί ότι το θέμα αυτό δεν είναι τελικά τόσο σύνθετο και πολύπλοκο όπως παρουσιάζεται. Ο ανθρωπισμός είναι κάτι πιο απλό, είναι στάση ζωής.
Ιάκωβος Γωγάκης , screeneye.net

του Αλέξη ΔερμεντζόγλουΕΦΗΜΕΡΙΔΑ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” 20/10/2012

Διαθέτει τόλμη, δυναμική άποψη και είναι λογικό να μας απασχολήσει σε άλλο σημείωμα. Μια από τις διαφορετικές ματιές στο φετινό ελληνικό σινεμά αποτελεί η Δέκατη ημέρα, η νέα ταινία του Βασίλη Μαζωμένου, που αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση για την ελληνική κινηματογραφία. Η γραφή, η αισθητική του πρόταση είναι αβανγκαρντίστικη. Συνδυάζει διάφορα στιλ, κάποιες φορές επιλέγει τη θεατρικότητα, αξιοποιεί τα πλάνα σεκάνς, διατρέχει κάποιες ταινίες του με μια ιστορικότητα: Είναι φανερή η επιρροή του από άλλες τέχνες. Το σινεμά του δεν είναι τυπικά αφηγηματικό, αλλά ιδίως απευθύνεται στο στοχασμό των θεατών. Επίσης διακρίνεται στο έργο του μια έντονη κοινωνική στάση, μια διάθεση να εξεταστούν όλα τα μεγάλα προβλήματα που τυραννούν είτε τη σκέψη είτε τον άνθρωπο.

Από τα 30 του άρχισε να γυρίζει φιλμ που κέρδισαν βραβεία, διακρίσεις, δεν είχαν, όμως, πλατιά διανομή. Τα αναφέρω: Μέρες οργής: ένα ρέκβιεμ για την Ευρώπη (1995), Ο θρίαμβος του χρόνου (1996), Το χρήμα: Μια μυθολογία του σκότους (1998), Η μνήμη (2002), Λόγοι και αμαρτήματα (2007), Guilt (2009).

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Η τελευταία ασχολήθηκε με την κυπριακή τραγωδία μ ‘ένα στοχαστικό τρόπο και αποδραματοποίηση. Φέτος μας προσφέρει το 10η ημέρα (μια ανεξάρτητη παραγωγή). Τα γυρίσματα έγιναν σε Ελλάδα, Αφγανιστάν, το κόστος ανέβηκε υψηλά, ενώ, όσο αδόκιμο κι αν είναι, αυτή η αφηγηματική ροή πλησιάζει προς πλέον κλασικά σχήματα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης μού είπε: «Ήθελα η ιστορία να λειτουργεί ως ένα άμεσο ντοκουμέντο. Να μη φαίνεται καν ότι υπάρχει σκηνοθέτης».

Η 10η ημέρα αφορά στην περίπτωση του Αλί, που είναι τυπικότατη. Φεύγει από την πατρίδα του το Αφγανιστάν, έρχεται στην Αθήνα, πιστεύει πως η Ευρώπη θα είναι γι’ αυτόν ένας παράδεισος. Φυσικά η διάψευση είναι ξεκάθαρη.  Η κορυφαία  μέρα της εξέλιξης, η 10η, συμπίπτει με τη μεγάλη γιορτή του Ισλάμ, την Ασούρα. Γιορτάζεται τότε η μνήμη του Μουαλά Αλί που πέθανε με μαρτυρικό θάνατο στη μάχη της Καρμπάλα.  Η σύμπτωση του ονόματος του ήρωα με το ιστορικό πρόσωπο δεν  είναι καθόλου τυχαία.

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Ο Βασίλης Μαζωμένος δεν ξεχνάει τις αγαπημένες του τεχνικές και  αξιοποιεί τη μνήμη και το χρόνο. Το φιλμ, πέρα από τη δύναμη ντοκουμέντου, είναι και ένα βύθισμα στη μνήμη. Όσο για το χρόνο ο σκηνοθέτης τον υπαινίσσεται, τον μορφοποιεί μέσα από το καροτσάκι του σούπερ μάρκετ που σέρνει ο Αλί στους δρόμους της Αθήνας.

Ο  σκηνοθέτης επιθυμεί να κάνει και κάτι παραπάνω από ένα θέμα αρκετά συνηθισμένο πλέον στο εθνικό σινεμά: Έχουμε, λοιπόν, δει πολλές ταινίες με ξένους μετανάστες στη χώρα μας από τις αρχές της δεκαετίας του `90 (π.χ. Απ’ το χιόνι του Σωτήρη Γκορίτσα). Εδώ προστίθεται και άλλη μια παράμετρος, που επιχειρεί να «φωτίσει» τις τελετουργίες, τον τρόπο σκέψης των Ισλαμιστών. Τελικά η 10η ημέρα είναι και η ματιά ενός δυτικού πάνω στο Ισλάμ. Το βλέμμα είναι «καθαρό», ειλικρινές, πρωτόγνωρο για ελληνική ταινία. Πέρα, λοιπόν, από το αγκάλιασμα του πρόσφυγα, υπάρχει και μια πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση, να νιώσουμε τι συμβαίνει με το Ισλάμ και την κουλτούρα του. Έτσι, μπορούμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα τις συμπεριφορές προσφύγων τέτοιας θρησκείας. Αυτή η ματιά είναι θετική για το φιλμ  που ήδη προσκαλείται συνεχώς σε ξένα φεστιβάλ.

Αφού ευχαριστήσω το σκηνοθέτη, που από το τέλος της άνοιξης μου έστειλε την ταινία του, να θυμίσω πως την πανελλήνια πρεμιέρα της θα κάνει στο διαγωνιστικό τμήμα του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου (από τις 15 Νοεμβρίου και μετά) στην Αθήνα, που οργανώνει ο συνάδελφος  κ. Μικελίδης. Συγκρίσεις δεν επιθυμώ να κάνω, αλλά προσωπικά  βρήκα τη 10η ημέρα ως την πιο ώριμη δουλειά του κ. Μαζωμένου.


Γενικά για τις ταινίες

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΖΩΜΕΝΟΣ είναι από τους πρώτους σύγχρονους Έλληνες σκηνοθέτες που αξιοποίησε τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, στο δύσκολο εγχείρημα ανανέωσης της φιλμικής γλώσσας. Το μέχρι τώρα έργο του χαρακτηρίζεται από συνέπεια στις αισθητικές συνιστώσες, που ο ίδιος έθεσε εξ αρχής, πετυχαίνοντας τολμηρά αποτελέσματα.

(ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΤΟΣ, “Animation center”)

Όντας στον μεστό χώρο του πρωτοποριακού κινηματογράφου, που ακροβατεί ανάμεσα στον ακραίο πειραματισμό και την ιδιομορφία της γραφής, επιδιώκοντας μία νέου τύπου επαφή με το φιλμικό κείμενο (και μία ανάλογη κάθαρση), θα πρέπει να αναφέρουμε τη δουλειά ενός  έλληνα κινηματογραφιστή, της νεότερης γενιάς, ικανού να ακροβατεί εξαίρετα ανάμεσα στην ιδιότυπη σύλληψη, την ποιητικότητα της εικόνας και τη βιαιότητα της σκέψης, εντός των ορίων του περίπλοκου κόσμου του φανταστικού: του Βασίλη Μαζωμένου.

(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΙΟΔΗΜΟΣ, ξένος κινηματογραφικός κατάλογος 2005)

 

DAYS OF RAGE
The best Greek film at this year’s festival. The most consummate, even though it belongs to the marginal category of experimental cinema. Yet Mazomenos’ experimentations are not of the kind that causes the viewer embarrassment. Quite the contrary, the latter is called upon to participate in a fascinating film journey where music, literature and painting co-exist harmoniously, in a personal interpretation of the Myth of Daedalus, seen under the prism of the birth, rise and fall of western civilization.
Babis Aktsoglou, ATHENORAMA 17/11/1995

DAYS OF RAGE
An eschatological look at Judgment Day on this now aged continent. A film requiem to western civilization and its barbarism, through allegories and symbols and a polemic perspective on the new Middle Ages. Mazomenos condenses the tragedy of the people of Europe and denounces the present day.
Eleni Machera, EPENDYTIS  18/11/1995

DAYS OF RAGE
A film for the elite…
Bozidar Zekevic, POLITICA 07/02/1996

THE TRIUMPH OF TIME
Arrogance is the subject. Don Quixote is the guide. A journey in the ages through history and civilization. The Triumph of Time stands above film norms, prompting enthusiastic applause from audiences with a television aesthetic. Mazomenos’ work is like a book. You must read it many times in order to discover all its dimensions.
Fred Zaugg. DER KLEINE BUND 30/11/1996

THE TRIUMPH OF TIME
Only one Greek film that is totally different from the others The Triumph of Time demonstrated that avant-garde Greek cinema has acquired younger talented filmmakers. Beyond whatever technological achievements it has to show, the film is impressive due to the work done on its subject: a poetic and philosophical description of the journey of Don Quixote, together with Chaplin who films him, who tries to save civilization from the prehistoric mummy of destruction. A battle waged by Don Quixote, together with Mazomenos himself, to overcome the passage of Time…
Ninos Fenek-Mikelidis, ELEFTHEROTYPIA 12/11/1996

THE TRIUMPH OF TIME
Vassilis Mazomenos returns with an equally interesting film as regards form. With the help of computer animation and the creative use of music the director composes a sort of filmic opera.
Babis Aktsoglou, ATHENORAMA 18/04/02

 MONEY

The film is an exercise in futurology at a difficult period. Certainly it is not a documentary but a poetic exploration of the present and the future that takes place at the antipode of classic economic perception and can be read as a revealing commentary on the oncoming crisis.
BANK ASSURANCE WORLD, September 1998

MONEY
The scenes with Christ in Wall Street are not only striking, but are indicative of the whole film. A sort of experiment that charts new roads in cinema.
Ninos Fenek-Mikelidis, ELEFTHEROTYPIA 18/11/1998

MONEY
Mazomenos depicts a universe of money using the terms of the paradise and hell of Christian religion and the lived morality that, moreover, along with worldly power constitutes the crutches of money.
CHRIMATISTIRIO , 7/10/1998

MONEY
When after some years a pile of trashy American films have sunk into oblivion, history will make mention of a pioneer in Greece who forged a path in cinema that many were to follow.
NEMESIS, January 1999

MONEY
“Money” is a challenging, captivating metaphor. In a world on the brink of the Apocalypse, terrified by the ghosts of the Millennium, “Money” becomes the “Divine Comedy” of our days that leads us from Paradise to Purgatory and finally to Hell, since having lost its values Humanity awaits Judgment Day. An extraordinary and authentic creation, “Money” is one of the finest works of European Cinema, an example of the new ways with which the cinema of the future can become.
Antonio Reis, Catalogue, FANTASPORTO, February 2001

MONEY
Mazomenos’ film is nightmarishly apocalyptic. Jesus searches his church desperately for worshippers. His only salvation lies in supporting the stocks of his faithful followers. Idolatry soars. The multitude of the faithful pours forth in the form of the yellowish gold metal, crosses the underground passages, follows the arcades and sweeps up everything in its path as it surges. The Renaissance-like images adorn the books of destruction. The human spirit bedimmed by the raptures and the massacres dreams of a provincial ennui on a universal scale. Who cares about the reactionary angels? Who cares about the confidentiality of psychoses? Hope, the virtue of slaves, sank in the eyes of Botticelli’s Venus. In Mazomenos’ film, the new mythology is full of heavenly toxins, becomes the mythology of darkness. The gods of the West are killing us to entertain themselves. Spiritual Persepolis became as desolate as materialistic Sousa.
Elias Logothetis, ANT1, February 2002

REMEMBRANCE
The triumph (and poetry) of memory. An independent film, a magnificent blend of audiovisual enjoyment, where lust is not confined to love and desire but extends to the lust of poetry and music and the film image in general.
Ninos Fenek-Midelidis, ELEFTHEROTYPIA 15/11/2002

REMEMBRANCE
His film is permeated by the austere assurance that one so often comes across in the poetry of Lautreamon, Papatsonis or the works of Beckett. The core of its themes is of universal dimensions; its technique is startling. This same strength of viewpoint, the disarming pastiche of the most motley materials that Mazomenos also imposed in his previous films, almost all his choices, function here even more creatively since he condenses materials that in another director’s hands would resemble the mismatched pieces of a giant puzzle.
Constantinos Tzamiotis, HIGHLIGHTS, October 2002

MATERIAL TERROR
Mazomenos records the scenes always through a poetic perception, presenting the various details (20th century news footage, images of the poverty and wretchedness of the African continent, of immigrants, of places in Lavrion where Christ’s passion is “playing”, of American commercials that comment on the various subjects indirectly and sarcastically etc.) in order to create a particularly interesting film, an exemplary complement to his fiction film. A diptych that is particularly timely in view of the approaching Easter period, an opportunity for it to be screened in one of the GFC movie theaters that have lately been going, often thoughtlessly, with the screening of foreign films that are moreover big company productions.
Ninos Fenek-Mikelidis, ELEFTHEROTYPIA, 5/4/2005

MATERIAL TERROR
The dramatized film-study by Vassilis Mazomenos, known for his strikingly fictional language and particularly mystic symbolism, refers to the profile of a poet who is mentally ill. Mazomenos’ particular way of filming and his biblical filmic narratives are alternatives to the usual Greek fare since they go beyond threadbare thematic approaches.
Tina Mandilara, TO THEMA, 10/4/2005

WORDS AND SINS
With his latest work that is aptly entitled “Words and Sins”, he turns towards an austere, abstract, purely poetic cinema. His original idea to present Christ’s last moments as an African pagan ceremony using black immigrants makes the film soar poetically, while the chapters of the sins constitute a delicate, ironic commentary on the desire to grow rich since the stockbroker becomes the victim of the world he is serving. A film pregnant with meaning, significant and important, that addresses itself first and foremost to all those who dispose of a clear vision and who love the abstract and totally deconstructive cinema of associative style.
Dimitris Koliodimos, catalogue, Thessaloniki Film Festival, 2004

WORDS AND SINS
From “Days of Rage” to “Material Terror” by way of “The Triumph of Time” and “Money”, Vassilis Mazomenos has never ceased to surprise us but also to fascinate us as much with his views of our world as with his original cinematic perception. Elements that he brings from a cinema of the avant-garde in his first fiction film which is also his most consummate. A work that is clearly poetic, that combines image, words and music in a fascinating manner. With shots that are set up in an inspired way, with images that are visually magnificent (there are moments that are reminiscent of Pasolini’s “The Gospel according to Saint Matthew” but also his “Notes on an African Oresteia”) with wonderfully selected music (that combines classical western motifs with African motifs), with words (from the poetry of Ezra Pound and others) playing an equally significant role, Mazomenos records the odyssey of modern, western, alienated man who mounts, without hope of salvation (?) his tortuous Mount Golgotha.
Ninos Fenek-Mikelidis, ELEFTHEROTYPIA 27/11/2004

WORDS AND SINS
Christ is a black immigrant…
Of the lesser figures in current contemporary Greek cinema that dare to try their luck both within and without non-representational cinema, Vassilis Mazomenos eludes the familiar categories. Using mixed techniques or playing with forms and expressive means, he directs documentaries, animation or feature films with experimental approaches in poetic realism, in fantastic cinema or films d’essai, etc. The reenactment of Christ’s passion conceived by a half-crazed poet (with a black immigrant playing Christ) in his new film “Words and Sins” is yet another example of this avant-garde aesthetic proposal of his.
Voula Palaiologou, OS3, November 2004

WORDS AND SINS
Fortunately, according to Vassilis Mazomenos, there are poets. Thanks to poets, witnesses of the great miracle of the collective unconscious (Christ, his Passion, rejection of the material world) somewhere a flame still flickers that sheds light on the exaltation of human capability: to seek the impossible… The filmmaker, who has won awards at international film festivals and is daring in his choice of themes and forms, moves easily between the documentary and 3D animation. As the pivots of his narrative he uses the clash of two worlds (that of the immigrant who symbolizes the world of faith and that of the Yuppie who represents the material world) and the triadic nature of women (the nurse is also the Virgin in the reenactment of Christ’s Passion and a member of the nursing staff at the baths). With his new film “Words and Sins” Vassilis Mazomenos once again provides the pretext for corresponding questions – always timely, not only because they are beyond the time or place in which he usually sets the films he directs. So there you have it. Despite the cheap, sex comedies version of cinema that deadened every shred of aesthetic enjoyment and soul-searching, thanks to one film we continue to ask.
HIGHLIGHTS, November-December 2004

WORDS AND SINS
Filmmaker Vassiis Mazomenos lived for quite a long time among black immigrants. He heard them tell of their tragedy and the reasons they chose self-exile. A choice that is not at all easy. Not everyone survives the “Golgotha” of a journey to the civilized western world…
Fotini Barka, ELEFTHEROTYPIA 12/10/2004

GUILT

The director presents us with shocking images the Cyprus’ Guantanamo where the British imprisoned the Cypriot fighters. The link between periods is achieved with the insertion of film archive material. The most interesting thing is that the movie does not scream, but keep the mid-smothered sob of Cyprus and notes through its central character, that there  people of our”own” that their only home is profit.
(ARMY KERSANIDIS “EPOXI”)

GUILT

Vassilis  Mazomenos continues on the same wavelength with the previous films although it appears to be “moved” in fiction by making a spiritual film, aimed directly beneath the surface of things, combining fiction with documentary evidence. A film worth seeing to meet and expand the discussion of the director and his creative thinking.
(John Karambitsos “camerastylo”)

GUILT

The British withdrawal of ’59, the Turkish invasion in ’74, and the murder of Solomos ’96, are those moments in history that external forces played their own game back in Cyprus, and Vasilis Mazomenos examine them through a highly conspiracy look. «Guilt» gives a different aspect of history by placing imaginary pictures of the realistic touches of barbarism.
(Nestor Poulakos “Apogevmatini”)

GUILT

Difficult challenge for a filmmaker to detect the “breeding hatred” and take into account the stock of forgiveness and coexistence, which continues to have Cyprus: Sharp site and limit the “geography” of Cypriot history, detected by a visual approach to the film, like “archetypal” hell of England Cypriot fighters, seen by references to the Abu Ghraib of our era. The ambitious approach Mazomenos in Cypriot history is oblique, eccentric; with visual and narrative rigor care “testing” the strength of viewers is accustomed to traditional narrative. The director is interested not only understand but also to uncover step by step and idiosyncratic visual vocabulary critical “others”, the “eternal oppressor” …
(Kostas Terzis “Avgi”)

 GUILT

A dipped in dark atmosphere political thriller. Vassilis Mazomenos has set an own, very personal, film narrative. The director operates each season to give every separate location, the art of its own. Influenced by the “colony of convicts” of Kafka and Orson Welles, makes a kind of hellish, dipped in a Kafkaesque atmosphere. Mazomenos fills each scene and each image with reference levels that require the viewer a continuous, active monitoring. The strength of a film that has many, and necessary to tell us, in our times. But we have to forget the traditional cinema that Hollywood bombards us daily and enjoy the magic.
(NINOS Fennec MIKELIDIS “Eleftherotypia)

GUILT

Vassilis Mazomenos dared and won the bet by signing a contemporary political film.
(Kostoulas Tomadaki ‘Sfina)

 

“10th day” critics

Mazomenos records the route of his tragic hero through images selected with thought, images artistically wonderful, with lightings that clearly present the psychological state of the persons. The route of the Afghan immigrant gives the director the opportunity to present us cared and inspired pictures of the sad life of immigrants in our country, to conclude with the amazing, shocking images in the finale. Mazomenos managed with that to give us a strong film.

Ninos Mikelides  http://enet.gr

 

Sensational movie haunted by the truth of a real documentary using though amateur actors in the roles of immigrants. Bends with unimaginable honesty, courage, tenderness and affection over the problem of those human beings sentenced to death from disease, hunger and poverty. Where to save themselves decide to enter the martyrdom of an extremely dangerous journey. Journey that leads them not in salvation but in an infinitely worse fate.

Nikos Koulaftakis , cinemad.gr

 

Vassilis Mazomenos, the most ” weird”  than all Greek directors of his generation, leaves  aside for the moment his artistic experimentation (he was the first to use digital technology to create cinematic collage in Greek cinema) and his influence from the early German expressionism and narrates a real story, the way it happens today. Next to us.  It’s not a work of complaint, nor attempt to create easy and inexpensive emotion. The universe of Mazomenos is basically poetic, even when looking through the dark heart of the beast . That makes the beast neither less hideous, nor less scary.

MAKIS LAKTARIDIS doctv.gr

 

Austere but perfect production (including shooting in Afghanistan! ). A brilliant actor, who does not look like even trying, excellent photography and in general exactly what is necessary for a film to meet with the fierce  Greek reality in a serious, almost grim,  way but not a pretentious one(and all this in a low-budget independent production). The best and most mature work of the director and one of the most remarkable Greek films in recent memory.

Yannis Deliolanis , cinetime.gr

 

A topical theme, a storyline right through the dirty bowels of Greek everyday life and certainly the best film of the director. V. Mazomenos records with spirit and true, sincere interest the dramatic route  of this man who plays actually himself , the real Ali Haidari, an illegal immigrant who is also the film’s narrator .

Yannis Zoumpoulakis , tovima.gr

 

He (V. Mazomenos) stands with respect to everyday life and his dreams, through observation that reveals universality and says “present!” with a style that attempts to differentiate itself from the sole documentary.

Theodore Koutsoyannopoulos , lifo.gr

 

Directors “visual word” has plasticity and originality combining stylization with the immediacy of a documentary and theatricality with absolute narrative abstraction.

Christos Mitsis , athinorama.gr

 

The whole film has a dreamy and melancholic, but terrifying underground atmosphere as well, simply knit and without styling that makes you alongside with the narrative to empathize with the character, not just as individual  but as a whole. diavasinet.gr

On first glance, the story of Ali shows how the others, the civilized Europeans, have exploited and despised. The interesting and coherent anthropocentric view  of Mazomenos to the issue of refugees and migration, affects the relation with the present and the countless other nameless – that we encounter in our path, without being interested in their personal  story .

Antigone Katsadima , lego4.blogspot.gr

 

The myth of the West of wealth and opportunity, of course, soon collapses…. From Afghanistan to Iran and from Turkey to Greece, Ali falls victim to racism and authority. He does not live the «western dream» but a nightmare as he experiences the most inhumane reality that most immigrants face in a foreign country. In a deeply xenophobic Greece,  ” 10th Day ” seems more topical and prophetic than ever ( the film began well before the rise of the Golden Dawn ) .

Cleanthes Kleanthous , timeoutcyprus.com

 

With a very documentary- style, in a no budget film Vassilis Mazomenos manages to enter  the lives and everyday living of an Afghan refugee in Greece in 2013. With simple and direct cinema the director makes us focus on common images of everyday life that pass us by without giving them importance. The protagonist Ali Haidari impresses us with his presence in the film and with the simplicity and the without make-up comfort that he presents the harsh everyday life of an immigrant in Athens. It is exactly this stark reality that runs through the  film

Kyriakos Banos , ergatiki.gr

 

The director who is not afraid to identify his ideology and beliefs, enriches the film  with aptly flashbacks and memories of the protagonists’ s life in homeland, and with brilliantly allegorical parallels. The Greek director unlike Tony Gatlif and his work «Indignados» which also had references to Greece and immigration, suggests through the  way that he films  onto Ali, that this is actually not as complex and complicated problem as it seems.. Humanism is something simpler. It is attitude .

Iakovos Gogakis , screeneye.net